Mechanizm wciągarki z reguły zamocowany jest na osobnej konstrukcji nośnej czyli ramie. Rama wciągarki może być stała, przesuwana lub przejezdna. Najczęstsze zastosowanie wciągarek to oczywiście budownictwo, ale wciągarka przyda się też w zakładzie produkującym lub montującym duże maszyny, kiedy trzeba ze sobą złączyć poszczególne ciężkie elementy składowe. Trzy podstawowe podziały wciągarek to wciągarki linowe, wciągarki elektryczne i wciągarki ręczne, które omówiono w dalszej części tego tekstu, chociaż jak zobaczymy te trzy parametry przeplatają się ze sobą, tworząc ciekawe zależności logiczne.
Wciągarki linowe mogą być napędzane elektrycznie lub ręcznie. Cechą charakterystyczną wciągarek linowych jest fakt, że ładunek mocowany jest do wciągarki za pomocą liny. Lina we wciągarkach linowych jest najczęściej stalowa. Wciągarki linowe ręczne mają udźwig liczony w kilogramach, wciągarki elektryczne oczywiście w tonach. Obudowa wciągarek linowych i bęben na linę są z reguły wykonane ze stali.
Z powyższego paragrafu dowiedzieliśmy się, że wciągarki elektryczne mogą być równocześnie wciągarkami linowymi, ale we wciągarkach elektrycznych często elementem konstrukcji są także łańcuchy, zwane w przypadku wciągarek cięgnem łańcuchowym. Wciągarki elektryczne mogą być zasilane z sieci elektrycznej lub akumulatorowo. Wciągarki elektryczne mogą mieć zasilanie 12 lub 24 V.
Wciągarki ręczne mogą mieć cięgna linowe lecz także łańcuchowe. Wciągarki ręczne służą do przenoszenia ładunków zarówno w pionie jak i w poziomie. Wciągarki ręczne wyposażone są w korbę, którą można dla bezpieczeństwa zablokować. Dużą zaletą wciągarek ręcznych jest fakt, iż nie wymagają one rejestracji w urzędzie dozoru technicznego. Zaleca się jednak, aby wciągarki miały znak jakości CE. Wciągarki ręczne występują też w formie trójnogów. Tego typu wciągarki używane są często przez firmy konserwujące sieci kanalizacyjne oraz w branży oczyszczania ścieków, gdyż wciągarki typu trójnóg łatwo jest przenosić i można je szybko rozstawić w dowolnym miejscu.